Kultura i Rozrywka

Trzy i pół dekady na scenie, kolejne pokolenia fanów i przeboje, które zna cała Polska. Wilki świętują 35-lecie działalności jubileuszową trasą „Mistycznie”, która pokazuje mniej oczywiste oblicze zespołu. 1 grudnia Robert Gawliński wraz z zespołem wystąpi w Operze i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku. W rozmowie z BiałystokOnline lider Wilków opowiada o muzycznej drodze, rodzinnych więziach, kulisach przygotowania koncertów i wyjątkowej relacji z publicznością.

Katarzyna Kozioł: Trzy i pół dekady muzyki, koncertów, zmian, spotkań z publicznością i fanami. Kiedy patrzy Pan na tę drogę z dzisiejszej perspektywy, co przychodzi Panu do głowy jako pierwsze?

RG: Chyba radość i satysfakcja. To są dwa uczucia, które pojawiają się jako pierwsze. Ale większa jest radość. Myślę sobie, że mam fajne życie.

KK: Czy zakładając zespół na początku lat 90., spodziewał się Pan, że Wilki będą świętować 35-lecie i nadal koncertować?

RG: Nie, przecież takich rzeczy nigdy się nie planuje. Nigdy nie wiadomo, jak potoczy się życie zespołu. Ja komponuję, piszę teksty, więc nie jestem w stanie przewidzieć, co się wydarzy. Nawet teraz, kiedy nagrywam nowe utwory, nigdy nie wiem, który z nich spodoba się ludziom. Tak po prostu jest.

Dużym zaskoczeniem było dla mnie na przykład przyjęcie piosenki „Na krawędzi życia”. To było jakieś siedem lat temu, więc z perspektywy 35 lat można powiedzieć, że całkiem niedawno. Kiedy pisałem ten utwór, zaczynający się od słów „Nie mam w sercu Boga, nie mam od lat”, myślałem, że może jest trochę ludzi, którzy mają podobne problemy albo przeżywają podobne rozterki. Sam miałem wtedy niezbyt dobry moment, jeśli chodzi o moje przemyślenia dotyczące różnych spraw. Napisałem tę piosenkę i nagle okazało się, że podobne odczucia ma co najmniej dziesięć milionów ludzi, a może nawet więcej.

Utwór stał się kolejnym przebojem Wilków. Gramy go na wszystkich koncertach i jest bardzo dobrze przyjmowany, przynajmniej tak samo jak inne znane piosenki zespołu. To dla mnie pewna wskazówka, także dla młodszych muzyków: nie starajcie się na siłę pisać hitów. Róbcie po prostu to, co uważacie za zgodne z wami i co wam się podoba.






KK: Przez 35 lat zmieniły się muzyczne mody, polska scena rockowa i popowa, zmienili się również słuchacze. Na koncertach Wilków można jednak spotkać zarówno osoby, które słuchały waszej debiutanckiej płyty w 1992 roku i zakochały się w „Son of the Blue Sky”, jak i tych, którzy dopiero teraz odkrywają „Na krawędzi życia”. Co Pan o tym myśli?

RG: To wspaniałe. My też mamy taką publiczność. Właściwie znamy już wielu ludzi, którzy przychodzą na nasze koncerty. Ci, którzy zakochali się w Wilkach w latach 90., są dzisiaj naszymi kumplami, przyjaciółmi i przyjaciółkami.

Później pojawili się ci, którzy pokochali „Baśkę”. To trochę inna publiczność. Wtedy byli jeszcze bardzo młodzi, a teraz wkroczyli już w wiek, który można określić jako średni. Oczywiście mówię to z przymrużeniem oka, bo od tamtego czasu minęło już około 15 lat. Z wieloma z tych osób również znamy się od dawna i jesteśmy zaprzyjaźnieni.

Ale przychodzą też młodzi ludzie i to jest szczególnie fajne. Wydaje mi się, że wielu z nich weszło w świat muzyki Wilków niemal z mlekiem matki. Nasze piosenki przechodzą z pokolenia na pokolenie.

Pamiętam, że w moim domu muzyka była obecna właściwie cały czas. Kiedyś słuchałem jej znacznie więcej, nieustannie kupowałem płyty i poznawałem nowe zespoły. Moi synowie znają niektóre utwory, których ja już nawet nie pamiętam. Pytam ich czasem: „Skąd ty to znasz?”, a oni odpowiadają: „Przecież puszczałeś to kiedyś”. Okazuje się, że przez miesiąc jakaś płyta grała w domu, a oni zapamiętali z niej połowę utworów. Potrafią je zagrać i zaśpiewać, podczas gdy ja mam wrażenie, że ta muzyka gdzieś mi już umknęła.

Myślę, że podobnie może być z młodymi ludźmi na naszych koncertach. Rodzice puszczali im Wilki, kiedy byli mali, więc z czasem te piosenki stały się im bliskie. Teraz śpiewają je razem z nami, cieszą się muzyką, a ja ogromnie się z tego cieszę. Cały zespół jest tym bardzo podekscytowany.

Szczególnie że na scenie są również moi synowie, którzy są w podobnym wieku co część młodych słuchaczy. To naprawdę znakomite doświadczenie i taki piękny kontakt między pokoleniami.

Najlepiej widać to na koncertach biletowanych. Kiedy gramy dla bardzo szerokiej publiczności, sytuacja bywa różna. Część osób mocno angażuje się w koncert, śpiewa z nami, bije brawo, krzyczy i reaguje na to, co dzieje się na scenie. Obok stoją jednak tysiące ludzi, którym muzyka się podoba, ale nie są aż tak zaangażowani. Są też tacy, którzy czekając na „Baśkę”, zjadają kolejnego hot doga i piją piwo. To oczywiście też jest w porządku.

Natomiast kiedy przychodzą ludzie, którzy chcą przez chwilę pobyć właśnie z naszą muzyką, pojawia się zupełnie inna emocja. Czasami siadam na jakimś sprzęcie na scenie i zaczynam opowiadać historię, która trwa pięć albo siedem minut. Nikt nie patrzy na zegarek. Nie ma znaczenia tempo koncertu ani zasady, których zwykle trzymamy się podczas grania. Nagle coś się przełamuje, atmosfera się rozluźnia, opowiadam dowcip, ludzie się śmieją. Wchodzimy we własny, zupełnie inny świat. To jest znakomite.

KK: Czy właśnie z takich doświadczeń wziął się pomysł, żeby 35-lecie zespołu uczcić trasą „Mistycznie”? Zamiast jubileuszowego koncertu złożonego przede wszystkim z największych przebojów chcecie zaprosić publiczność do nieco innego muzycznego świata i stworzyć przestrzeń na bliższe spotkanie z muzyką Wilków.

RG: Między innymi właśnie stąd. To trochę inna trasa. Obiecuję jednak wszystkim, że wielkie przeboje również będą, jeśli tylko publiczność będzie chciała, żebyśmy bisowali.

W podstawowym repertuarze także znalazły się znane piosenki. Zagramy między innymi „Eli lama Sabachthani”, „Słońce pokonał cień” i „Na zawsze i na wieczność”. To jeden z największych przebojów Wilków. W programie będzie około 20, a może nawet 22 utworów. Wybraliśmy piosenki, które w dużej mierze nawiązują do mistycznej strony człowieka. Przy ich wyborze kierowałem się przede wszystkim warstwą tekstową.

Ale bis to bis. Możemy wtedy zagrać nawet dziesięć samych hitów. Tak zdarzyło się chyba w Warszawie, w Stodołach. Zagraliśmy w ten sposób i było bardzo fajnie. To też jest zabawa, bo przecież to również nasze piosenki.

Podoba mi się jednak, że repertuar tej trasy będzie pewną pigułką, która pokazuje prawdę o Wilkach. W większości przypadków ludzie znają nas przede wszystkim z przebojów. Tymczasem to trochę tak, jakby znać film wyłącznie z jego zwiastuna. Można się domyślać, że będzie to film przygodowy albo opowieść o czymś konkretnym, ale nie pozna się wszystkich niuansów ani tego, co naprawdę się w nim dzieje.

Podobnie jest z naszym zespołem. Z każdej płyty mamy mniej więcej jeden lub dwa single, podczas gdy cały album liczy około 12 utworów. Pozostałe piosenki często przepadają w powszechnej świadomości. Znają je przede wszystkim ci, którzy słuchają Wilków nie tylko dla przebojów, ale sięgają głębiej i poznają całą twórczość. Ta trasa jest właśnie dla nich.






KK: Przy tak bogatym dorobku wybór repertuaru musi być sporym wyzwaniem. Jak wygląda przygotowanie programu koncertowego?

RG: Co roku staram się budować nowy program. Układam kolejne piosenki i sprawdzam, jak będą ze sobą współgrały. To wiele dni i godzin grania na gitarze. Zastanawiam się, czy dany utwór dobrze zabrzmi po poprzednim, czy jego tempo będzie pasowało, czy teksty nie są zbyt podobne albo przeciwnie, czy nie różnią się od siebie tak bardzo, że nie będą budowały odpowiedniego klimatu.

Trzeba wziąć pod uwagę wszystkie aspekty koncertu. To wiele godzin pracy, myślenia, grania, śpiewania i słuchania. Sprawdzam, czy jeden utwór pasuje do drugiego, czy zgadza się tempo, a nawet czy brzmienia poszczególnych piosenek dobrze ze sobą współgrają.

W przypadku tej trasy przygotowania trwały jeszcze dłużej. Łatwiej jest zagrać koncert, w którym przebój następuje po przeboju. Natomiast mniej znane utwory, których od dawna nie wykonywaliśmy albo których nigdy wcześniej nie graliśmy na koncertach, wymagają szczególnej pracy. Trzeba je sobie przypomnieć, ponownie przyswoić i przećwiczyć.

Jest też taki etap, kiedy utwory muszą się już odpowiednio ułożyć w zespole. Pojawiają się drobne szczegóły: gitarzysta w zwrotce gra trochę ciszej, drugi nieco głośniej. Takie rzeczy wypracowuje się z czasem, podczas wspólnego grania. Dlatego przed koncertami trzeba poświęcić kilka tygodni na próby.

To bardzo pracochłonne, ale jednocześnie ogromnie satysfakcjonujące. Takie koncerty dają wielką radość.

KK: Szukanie równowagi w repertuarze to jedno, ale jest jeszcze oczekiwanie fanów. Publiczność często przychodzi na koncert z myślą o największych przebojach, a podczas trasy „Mistycznie” może usłyszeć wiele mniej oczywistych utworów. Czy to również jest dla Was wyzwanie?

RG: Trzeba pamiętać, że fani są różni. Nie ma jednej publiczności, która oczekuje dokładnie tego samego. Każdy człowiek jest inny. Wielu naszych fanów wręcz czeka na takie koncerty. Oczywiście przychodzą również na występy podczas świąt miast czy innych wydarzeń, ale od dawna marzą o tym, żebyśmy zagrali koncerty klubowe, taką jesienno-zimową trasę.

W styczniu zagraliśmy pięć koncertów. To właśnie reakcje publiczności w dużej mierze sprawiły, że teraz ponownie gramy pięć występów. Ludziom się to spodobało. Zaczęli pisać do naszego organizatora koncertów, który jest naszym kolegą. Mówił nam: „Słuchajcie, musimy jeszcze coś zorganizować, bo dużo osób pisze z Wrocławia, z Białegostoku i z innych miast”. Wybraliśmy więc pięć miejsc i ruszyliśmy w trasę. Jesteśmy z tego bardzo zadowoleni.

Oczywiście trzeba też pamiętać, że pod względem finansowym koncerty klubowe są dla nas mniej interesujące. Ale nie jesteśmy po to, żeby wyłącznie zarabiać pieniądze. Bycie muzykiem, kompozytorem czy autorem tekstów to coś więcej niż praca. Daje ogromną radość i przyjemność.

Często mówię, że prawdopodobnie tylko raz w życiu pracowałem przez dziesięć miesięcy, a później moje życie składało się już właściwie z samej przyjemności. Oczywiście jest w tym wszystkim dużo pracy, ale to praca, która przynosi mi ogromną satysfakcję.






KK: To musi być wyjątkowe móc wykonywać pracę, która jednocześnie jest pasją i tak ważną częścią życia. Tym bardziej że od niemal dziesięciu lat na scenie towarzyszą Panu synowie.

RG: Tak, mam jeszcze to szczęście, że od prawie dziesięciu lat grają ze mną moi synowie. Beniamin był chyba na trzecim roku studiów, kiedy powiedział: „Tato, przepraszam cię, ale nie będę grafikiem komputerowym. Wyrosłem z tego. Chcę być gitarzystą, chcę być muzykiem”.

Wcześniej miał swoją drużynę e-sportową, można powiedzieć, że z kolegami był mistrzem Polski. Zrezygnował jednak z tego wszystkiego, żeby grać na gitarze. Bardzo to w nim cenię. Czasami żartujemy, że gdyby został przy tamtych zajęciach i był dzisiaj znanym streamerem, być może zarabiałby więcej pieniędzy. Benio mówi jednak, że nie żałuje swojej decyzji.

Teraz również trochę streamuje, ale raczej dla zabawy, a nie zarobkowo, tak jak jego koledzy, którzy przez cały ten czas byli aktywni w internecie. On z kolei zagrał w tym czasie, nie wiem, może 500 koncertów z Wilkami. To zupełnie inne doświadczenia. Sam chętnie o nich opowiada.

Emanuel natomiast, zgodnie z oczekiwaniami rodziców, skończył studia, a dopiero później zajął się gitarą basową i dołączył do zespołu. Dla mnie to wszystko jest piękne.

Jeździ ze mną również Monika, moja największa miłość. Podróżujemy właściwie całą rodziną. Śmiejemy się, że tworzymy taki cygański tabor. Jest naprawdę super.

KK: Białystok został już niejako wywołany do odpowiedzi. 1 grudnia będzie można usłyszeć Wilki na scenie Opery i Filharmonii Podlaskiej. To miejsce, które regularnie gości różnorodne wydarzenia muzyczne i sceniczne. Czy wybór takiej przestrzeni wpisuje się w koncepcję jubileuszowych koncertów?

RG: Gramy w różnych miejscach. W styczniu występowaliśmy chyba w dwóch filharmoniach, więc znamy takie przestrzenie. Wydaje mi się, że filharmonia jest wyjątkowa ze względu na brzmienie. To miejsce stworzone z myślą o słuchaniu muzyki. Znacznie trudniej gra się w przestrzeniach, które powstały z myślą o widowiskach, naradach czy innych wydarzeniach.

Jeśli chodzi o miejsca przeznaczone do słuchania muzyki, szukamy różnych możliwości. Każda przestrzeń ma swoją specyfikę.

KK: A jakie wspomnienia ma Pan związane z Białymstokiem i Podlasiem?

RG: Mam dużo wspomnień związanych z Białymstokiem. Przede wszystkim od samego początku działał tu aktywny fanklub Wilków. Jego członkowie jeździli za nami na wszystkie koncerty.

Białystok bardzo mi się podoba. Uważam też, że cała tak zwana ściana wschodnia bardzo zmieniła się przez ostatnie dziesięć lat. Kiedy przypominam sobie, jak wyglądała w latach 90., mam wrażenie, że to był zupełnie inny świat. Dzisiaj żyjecie w zupełnie innej rzeczywistości.

Zmieniła się infrastruktura, drogi są w znacznie lepszym stanie, powstały świetne hotele. Kiedyś można było liczyć na gościnność, ale niekoniecznie na hotel o takim standardzie jak w Poznaniu czy Krakowie. Teraz nigdy nie wiadomo, może się okazać, że będzie nawet lepiej.

Myślę o Białymstoku, Kielcach, Rzeszowie i wielu innych miejscach. Ostatnio byliśmy też na Podlasiu. Graliśmy chyba trzy koncerty w ciągu jednego wyjazdu, być może było to w zeszłym roku albo dwa lata temu. Nie pamiętam dokładnie, ale zostało mi to w pamięci. Byłem po prostu zdumiony Podlasiem.

Ludzie są tu wspaniali, niezwykle serdeczni. Jest w nich coś innego niż na Zachodzie, gdzie ludzie bywają bardziej zdystansowani. Tam są może lepiej zorganizowani, ale trudniej o taką bezpośrednią bliskość. Na Podlasiu dostrzegam połączenie człowieka Zachodu ze Wschodem. Jest gościnność, uśmiech, otwartość i łatwość nawiązywania kontaktu. Można po prostu podejść, powiedzieć: „Cześć, pomóż mi” albo poprosić o coś. To mi się podoba.

Zresztą sam mieszkałem w Warszawie, która przecież też leży na wschodzie, chociaż niektórzy mówią, że to już Monako. Warszawa pięknie się rozwija i podoba mi się to, co się tam dzieje. Ale od 2004 roku już tam nie mieszkam. Myślę, że 30 lat w Warszawie mi wystarczyło. Teraz żyję poza miastem i bardzo sobie to chwalę.

Mieszkamy na wsi, nad Zalewem Zegrzyńskim. Mamy swoją panią wójt i jest nam tam naprawdę dobrze. Trzeba w życiu spróbować różnych rzeczy. Wydaje mi się, że właśnie po to jest życie.






KK: Czy po tylu latach na scenie jest jeszcze coś, co potrafi Pana zaskoczyć, wzruszyć albo wywołać taką ekscytację, jaką czuł Pan na początku, w 1992 roku, kiedy ukazywała się debiutancka płyta Wilków?

RG: Ekscytację i wzruszenie wywołuje we mnie zawsze moment, kiedy komponuję nowy utwór. Wiem, że może to zabrzmieć trochę dziwnie, ale kiedy powstaje piosenka, czuję coś wyjątkowego. Nie chodzi o to, że płaczę czy histeryzuję. Po prostu mam wrażenie, jakbym znowu miał 18 lat.

Czuję się wtedy, jakbym dostał jakiś zastrzyk wzmacniający albo nawąchał się czegoś. Jest duma, głowa do góry, człowiek jest bardzo zadowolony i trochę unosi się nad ziemią. Tak właśnie czuję się, kiedy powstaje nowy utwór i mam przeczucie, że może z tego wyjść coś dobrego.

Myślę wtedy, że jeśli zagram tę piosenkę Monice, to jej się spodoba. Jeśli pokażę ją kolegom na próbie, oni również ją zaakceptują i od razu będziemy mogli zabrać się za kolejną. To są chwile, które dają ogromną energię, radość życia i satysfakcję z tego, co się robi. Można powiedzieć, że to satysfakcja z pracy, jeśli nazwiemy to w ten sposób.

KK: Pytam o wzruszenia, ponieważ trasa nosi nazwę „Mistycznie”, a już samo to słowo sugeruje pewną delikatność i emocjonalność. W materiałach promujących koncerty pojawia się również metafora wspólnego spotkania przy ognisku na Białej Skale. To bardzo osobisty, wręcz intymny obraz. Czy właśnie taką relację z publicznością chcecie stworzyć podczas tych występów?

RG: Taka relacja tworzy się właściwie sama. Kiedy gramy zwykłe koncerty w sezonie letnim, występujemy w różnych miejscach: na stadionach, festiwalach czy podczas świąt miast. Są to koncerty, które zazwyczaj gramy w bardzo zdyscyplinowany sposób. Przerwy są krótkie, pojawiają się zapowiedzi, ale nie trwają dłużej niż minutę, a najlepiej, jeśli zajmują kilkanaście sekund i składają się z dwóch lub trzech zdań.

Podczas takich koncertów, o jakich mówimy, jest natomiast czas, żeby opowiedzieć dowcip, pośmiać się wspólnie z ludźmi i po prostu pobyć razem. Czasami ktoś mnie o coś pyta. Na przykład: „Robert, gdzie kupiłeś te spodnie?”. To są luźniejsze sytuacje, które tworzą bliskość. Właśnie o takie bliskie spotkania chodzi.

KK: Na koniec chciałabym zapytać o osoby, które znają Wilki przede wszystkim z radia i największych przebojów, ale być może nigdy nie były na waszym koncercie. Dlaczego warto, żeby 1 grudnia przyszły do Opery i Filharmonii Podlaskiej i usłyszały zespół właśnie w takiej, mistycznej odsłonie?

RG: Serdecznie zapraszam. Jeśli ktoś nie był jeszcze na takim koncercie Wilków, nie powinien się martwić tym, że będziemy grali utwory, których może nie znać. W programie, tak jak mówiłem, znajdą się również znane piosenki. A poza tym będą bisy. Wiadomo, że na bisach gra się przeboje.

Najpierw zapraszamy na spotkanie przy ogniu na białej skale, a później zagramy największe hity. Myślę, że każdy dostanie to, po co przyszedł. Będzie wspaniała zabawa. Ja już bardzo się na nią szykuję.

Będą również goście. Nie wystąpią tylko Wilki, ponieważ na scenie pojawią się z nami także inni wykonawcy. Myślę, że będzie naprawdę wspaniale. Więcej szczegółów będzie można poznać 1 grudnia na scenie Opery i Filharmonii Podlaskiej.

KK: Pięknie dziękuję za rozmowę.

RG: Dziękuję pięknie. Pozdrawiam serdecznie wszystkich.


Więcej o koncercie Wilki "Mistycznie" - trasa z okazji 35-lecia zespołu.

BialystokOnline objął koncert patronatem medialnym .

Zdjęcia: Agencja Perspektywy

Wilki świętują 35-lecie. Zespół zagra także w Białymstoku

Noc Wilków w Puszczy Knyszyńskiej. Będzie spacer po świecie drapieżników

„Prościej się nie da”. Muzyczny wieczór w Operze i Filharmonii Podlaskiej

Białystok ma swojego mistrza sera! Sukces w ogólnopolskim konkursie

Alert RCB na Podlasiu. Mieszkańcy otrzymali ostrzeżenia

Białystok szykuje się na Marsz Niepodległości. Będą utrudnienia w centrum miasta

Fotoreportaże

• Puchar Ligi - Proarchiv Tytanowa Liga Kobiet | Ćwiećfinał
• Żubry Abakus Okna Białystok - Rysie Sochaczew | 2. Liga Mężczyzn
• Jagiellonia Białystok - RSC Anderlecht | Liga Europy UEFA