Sport

Bezkompromisowi

2026.11.09 10:00

Jagiellonia w tym sezonie nie uznaje półśrodków. Żółto-Czerwoni niemal zawsze kończą spotkania zwycięstwem lub porażką, a remisy omijają szerokim łukiem. Problem w tym, że taka bezkompromisowość nie za każdym razem wychodzi Dumie Podlasia na dobre, a straconych w ten sposób punktów uzbierało się już całkiem sporo.

Remis? W stolicy Podlasia takiego słowa nie znają

Jagiellonia Białystok pomyliła dyscypliny. W piłce nożnej są możliwe trzy rozstrzygnięcia, a tymczasem Żółto-Czerwoni albo mecz wygrywają, albo przegrywają - jak w siatkówce czy koszykówce. Remisy? A daj pan spokój, komu to potrzebne.

Duma Podlasia, licząc wszystkie rozgrywki, ma już w tym sezonie za sobą 22 oficjalne spotkania. 12 z nich Białostoczanie wygrali, a 9 przegrali. Pojawił się też jeden, jedyny remis w eliminacjach Ligi Europy z Rangersami, dawno temu w sierpniu, ale jest to tylko wyjątek, który potwierdza regułę. Dla Jagiellonii w ostatnim czasie wszystko jest po prostu czarne albo białe. Zwycięstwo albo nic - jak w koszykówce. Nie ma czegokolwiek pomiędzy. Podopieczni Siemieńca zawsze grają o pełną pulę, jednak taka postawa nie za każdym razem jest efektywna, potrzebna, mądra - jak zwał, tak zwał. Bo o ile ambicji i chęci zwyciężania nikomu w Białymstoku nie można odmówić, tak czasami przydałoby się nieco więcej chłodnej kalkulacji. Zwłaszcza w spotkaniach, w których wyraźnie widać, że tego dnia trzech punktów po prostu nie będzie.

W futbolu istnieje bowiem takie powiedzenie, że jeżeli meczu nie możesz wygrać, to przynajmniej go zremisuj. No i było już wiele pojedynków, w których Żółto-Czerwoni prezentowali się nieźle, lecz nie potrafili swojej przewagi udokumentować odpowiednią liczbą trafień, a przeciwnik wykorzystywał pojedynczą szansę i koniec końców Jagiellończycy schodzili z boiska w roli przegranych. Czasami brakowało po prostu szczęścia, czasami szwankowała koncentracja, niekiedy o wszystkim decydowały indywidualne błędy. Efekt za każdym razem był jednak taki sam. Zero punktów, spuszczone głowy i poczucie, że przecież można było z tego meczu wyciągnąć zdecydowanie więcej.

Punkty, które przeszły koło nosa

Z Lechem Jaga przegrała w samej końcówce, chociaż remis był na wyciągnięcie ręki. W starciu z Legią Białostoczanie byli lepsi? Co z tego. Po tym meczu dorobek Dumy Podlasia zwiększył się przecież o okrągłe zero. Domowy bój z Widzewem? Sprawiedliwe rozstrzygnięcie to podział oczek. Wyjazdowa potyczka z Zagłębiem? Nie był to wymarzony występ Jagiellonii. Typowy mecz na 0:0 i co? Rzut karny w ostatnim kwadransie i jedno oczko do tabeli poszło w zapomnienie. Do tego niedawne starcie z Lewskim. Przecież Bułgarzy niczym specjalnym się nie wyróżniali. Znów spotkanie powinno zakończyć się wynikiem "jajo" do "jaja" i ponownie Żółto-Czerwoni nie potrafili dowieźć tego remisu. Był też mecz z Górnikiem, z którego spokojnie dało się wyciągnąć remis, jednak o nim nie wspominam, gdyż wtedy rywale mieli po swojej stronie kilku wyżej postawionych pomocników (tak Wojciechu Myciu, myśle w tym momencie o Tobie).

I właśnie takich spotkań najbardziej szkoda. Nie tych, w których rywal od pierwszej do ostatniej minuty wyraźnie dominuje, a Jagiellonia jedynie przygląda się poczynaniom przeciwnika. Najbardziej bolą porażki w meczach wyrównanych, rozstrzyganych jednym trafieniem, jednym błędem, jedną chwilą nieuwagi. Bo przecież nikt nie wymaga od Dumy Podlasia, żeby wygrywała wszystko jak leci. Czasami wystarczy po prostu nie przegrać. Niby niewiele, a jednak dla obecnej Jagiellonii jest to, jak pokazują statystyki, sztuka wyjątkowo trudna.

Między triumfem a porażką też istnieje życie

Tylko spójrzmy, jak inna byłaby atmosfera wokół drużyny, gdyby wymienione spotkania kończyły się remisami, gdyby Białostoczanie bardziej brali sobie do serca to stare piłkarskie powiedzenie. Przecież tak na dobrą sprawę starcia, w których Duma Podlasia nie miała zbyt wiele do gadania i na choćby punkt nie zasłużyła, można policzyć na palcach jednej ręki. Są to mecze z Anderlechtem, Olympiakosem i Wisłą Kraków. Cała reszta? W większości przypadków można było pokusić się o zdecydowanie lepszy rezultat. A przecież nawet kilka dodatkowych remisów sprawiłoby, że zarówno sytuacja w tabeli, jak i ocena dotychczasowych poczynań drużyny wyglądałyby zupełnie inaczej.

Oczywiście nie chodzi o to, żeby Jagiellonia nagle zaczęła grać zachowawczo, murować bramkę i od pierwszego gwizdka zadowalać się jednym punktem. Nie tędy droga. Ofensywny futbol, odwaga i chęć narzucania rywalom własnych warunków to przecież znaki rozpoznawcze zespołu Adriana Siemieńca. I oby tak pozostało. Rzecz w tym, żeby wiedzieć, kiedy warto jeszcze zaryzykować, a kiedy lepiej schować ambicję do kieszeni i uszanować to, co udało się wypracować.

Bo bezkompromisowość brzmi dumnie, efektownie prezentuje się w nagłówkach i z pewnością podoba się postronnym kibicom. Tylko że na koniec sezonu nikt nie będzie przyznawał dodatkowych punktów za odwagę, dobre chęci czy ładną dla oka grę. Liczyć się będzie wyłącznie dorobek w tabeli. A tam, jak wiadomo, jeden punkt zawsze znaczy więcej niż zero.